ἔοικα ()
éoika
czasownik (1.1) być podobnym do, przypominaćHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „ἔοικα”, Logeion. (1.2) wydawać się, zdawać się, wyglądać na (1.3) wypadać, przystawać, być stosownym, być właściwym
czasownik defektywny i nieregularny; forma hasłowa ἔοικα jest 1. osobą liczby pojedynczej drugiego perfectum strony czynnej, mającego znaczenie czasu teraźniejszego; używanego praesens brak, a plusquamperfectum przenosi znaczenie na czas przeszłyHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, wykaz czasowników, hasło „εἴκω”; Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 704d, Alpheios.Thomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, § 370.6, Dickinson College Commentaries; Thomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, §§ 456c–457, Dickinson College Commentaries. formy perfectum strony czynnej:Logeion, analiza morfologiczna form hasła „ἔοικα”, University of Chicago. liczba osoba perfectum — tryb oznajmujący liczba pojedyncza 1. ἔοικα 2. ἔοικας 3. ἔοικε(ν) liczba mnoga 1. ἐοίκαμεν; ἔοιγμεν (forma poetycka) 2. ἐοίκατε 3. ἐοίκασι(ν); εἴξασι(ν) (forma poetycka, także u Platona) inne rejestrowane formy: system czasowy tryb / forma postać perfectum tryb łączący, 1. osoba liczby pojedynczej ἐοίκω perfectum tryb życzący, 1. osoba liczby pojedynczej ἐοίκοιμι perfectum bezokolicznik ἐοικέναι; εἰκέναι (forma poetycka) perfectum imiesłów strony czynnej rodzaj męski: ἐοικώς, εἰκώς; rodzaj żeński: εἰκυῖα; rodzaj nijaki: εἰκός perfectum 3. osoba liczby podwójnej, forma homerycka ἔϊκτον plusquamperfectum 1. osoba liczby pojedynczej ἐῴκη, ᾔκη plusquamperfectum 3. osoba liczby pojedynczej, forma homerycka ἐῴκει plusquamperfectum 3. osoba liczby podwójnej, forma homerycka ἐΐκτην plusquamperfectum 3. osoba liczby mnogiej, forma homerycka ἐοίκεσαν futurum tryb oznajmujący, 1. osoba liczby pojedynczej; forma rzadka εἴξω
(1.1) Ἀλλὰ φιλοσόφῳ μὲν ἔοικας, ὦ νεανίσκε, καὶ λέγεις οὐκ ἀχάριστα.Ksenofont, Κύρου Ἀνάβασις 2.1.13, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → Ale jesteś podobny do filozofa, młodzieńcze, i mówisz nie bez wdzięku. (1.1) αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν.Homer, Ἰλιάς 3.158, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → z wyglądu niezwykle jest podobna do nieśmiertelnych bogiń. (1.1) Ἐοίκατε γὰρ οὕτω διακειμένοις ἀνθρώποις…Izokrates, Ἀρεοπαγιτικός 9, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → Jesteście podobni bowiem do ludzi znajdujących się w takim położeniu… (1.2) Καὶ ὁ Γλαύκων, Ἔοικεν, ἔφη, μενετέον εἶναι.Platon, Πολιτεία 328b, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → A Glaukon powiedział: „Wydaje się, że trzeba zostać”. (1.2) Ὡς ἔοικας, ἔφη, ὀκνοῦντι λέγειν.Platon, Πολιτεία 414c, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → „Wygląda na to, że wahasz się mówić” — powiedział. (1.2) ὥστ᾽ ἐοίκατε τυραννίσι μᾶλλον ἢ πολιτείαις ἡδόμενοι.Ksenofont, Ἑλληνικά 6.3.8, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → tak że wydajecie się bardziej lubować się w tyraniach niż w ustrojach konstytucyjnych. (1.3) τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικεν ἄνδρεσσιν φορέειν, ἀλλ᾽ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.Homer, Ἰλιάς 10.440–441, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → nie wypada, aby śmiertelni mężowie je nosili, lecz nieśmiertelnym bogom. (1.3) οὐκ ἔστ᾽ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι.Homer, Ἰλιάς 14.212, Scaife Viewer. → nie jest ani możliwe, ani stosowne odrzucić twoje słowo. (1.3) ἔοικεν δὲ νέῳ παντὶ ὑπὸ γέροντος πληγέντι ῥᾳθύμως ὀργὴν ὑποφέρειν.Platon, Νόμοι 9, 879c. → Każdemu młodemu człowiekowi uderzonemu przez starca wypada spokojnie powściągać gniew.
(1.1) z celownikiem → „być podobnym do…, przypominać…” (1.2) z bezokolicznikiem → „wydawać się, zdawać się, że…” (1.2) w konstrukcji osobowej także z imiesłowem, zwykle w celowniku, rzadziej w mianowniku → „wydawać się / zdawać się coś robić”Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 2089c, 2133, Alpheios. (1.2) bezosobowe ἔοικε + bezokolicznik → „wydaje się, że…” (1.3) z celownikiem osoby → „przystawać, wypadać komuś”; bezosobowe ἔοικε + bezokolicznik → „wypada, jest stosowne / właściwe, aby…”; często w przeczeniu
εἴκω, εἰκός, εἰκότως
(1.2) ὡς ἔοικε → jak się wydaje, widocznie, prawdopodobnie
drugie perfectum od εἴκω „być podobnym, wydawać się”; forma historyczna rekonstruowana przez Smytha jako ϝε-ϝοικ-α
οἶκα → „jońska forma ἔοικα”; οἴκω → „jońska forma ἐοίκω”; οἰκώς → „jońska forma ἐοικώς”