ὑμεῖς ()
hymeîs
zaimek osobowy, druga osoba, liczba mnoga (1.1) wyHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „ὑμεῖς”, Logeion.Christopher Francese, Greek Core Vocabulary, hasło „σύ, σοῦ, (pl.) ὑμεῖς, ὑμῶν”, Dickinson College Commentaries.
(1.1) forma należy do nieregularnego paradygmatu zaimka σύ; ὑμεῖς jest mianownikiem liczby mnogiej drugiej osobyPersonal Pronouns, Dickinson College Commentaries. przypadek liczba pojedyncza liczba podwójna liczba mnoga mianownik σύ σφώ ὑμεῖς dopełniacz σοῦ; σου σφῷν ὑμῶν celownik σοί; σοι σφῷν ὑμῖν biernik σέ; σε σφώ ὑμᾶς
(1.1) τὴν μὲν τῶν βαρβάρων ἐπιορκίαν τε καὶ ἀπιστίαν λέγει μὲν Κλεάνωρ, ἐπίστασθε δὲ καὶ ὑμεῖς οἶμαι.Ksenofont, Κύρου Ἀνάβασις 3.2.8, Scaife Viewer. → O krzywoprzysięstwie i wiarołomstwie barbarzyńców mówi Kleanor, a wiecie o tym także wy, jak sądzę. (1.1) περὶ ὧν ὑμεῖς καθ᾽ ἑκάστην ἀγωνίζεσθε τὴν ἡμέραν.Izokrates, Πρὸς Νικοκλέα 11. → o które wy walczycie każdego dnia. (1.1) ἔτι πολλῷ χαλεπώτερον ὑμεῖς αὐτὸ πεποιήκατ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι.Demostenes, Περὶ τῆς εἰρήνης 5.2, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → Wy, Ateńczycy, uczyniliście to jeszcze o wiele trudniejszym.
(1.1) σύ → „ty”; ὑμέτερος → „wasz”Thomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, § 204, Dickinson College Commentaries.
(1.1) końcówka osobowa czasownika zwykle wystarcza do wskazania osoby, dlatego ὑμεῖς w mianowniku występuje przede wszystkim wtedy, gdy podmiot „wy” jest uwydatniony lub przeciwstawiony innemu podmiotowiThomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, § 557, Dickinson College Commentaries.