μιν ()
min
zaimek osobowy, trzecia osoba; forma enklitycznaHenry George Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek-English Lexicon, hasło „μιν”, Scaife ATLAS.Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 325 D, Alpheios. (1.1) go, ją, je
(1.1) biernik liczby pojedynczej zaimka osobowego trzeciej osoby, wspólny dla rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego; forma enklityczna
(1.1) Πηλεύς, ὅς μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε πῆμα γενέσθαι Τρωσί.Homer, Ἰλιάς 22.421–422, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, „Μνημοσύνη”. → Peleus, który go spłodził i wychował, aby stał się nieszczęściem dla Trojan. (1.1) τλῆ δ᾽ Ἥρη, ὅτε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνος δεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ὀϊστῷ τριγλώχινι βεβλήκει.Homer, Ἰλιάς 5.392–394, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, „Μνημοσύνη”. → Hera zaś wytrzymała, gdy potężny syn Amfitriona ugodził ją w prawą pierś strzałą o trzech zadziorach. (1.1) νῦν αὖτ᾽ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαι χάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.Homer, Ἰλιάς 22.285–286, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, „Μνημοσύνη”. → teraz zaś strzeż się mojego spiżowego oszczepu; oby ty przyjął go całego w swoje ciało.
(1.1) jako biernik pełni funkcje składniowe właściwe biernikowi zaimka osobowego; jest formą nieakcentowaną i enklityczną
μιν jest formą jońską, występującą m.in. u Homera i Herodota; doryckim odpowiednikiem jest νιν, używane również przez poetów tragicznych w funkcji biernika zaimka trzeciej osoby