τοι ()
toi
zaimek osobowy, druga osoba; forma fleksyjna, enklitycznaHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 325 D, Alpheios.David Binning Monro, A Grammar of the Homeric Dialect, § 99, Dickinson College Commentaries. (1.1) ci, tobie partykuła enklityczna i postpozytywnaHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 2984–2986, Alpheios. (2.1) doprawdy, zaiste, przecież; także jako sygnał zwrócenia uwagi rozmówcy: „wiesz”, „zapewniam cię”Rob Hardy, „Homeric Language Notes”, sekcja „A Note on Some Particles”, Dickinson College Commentaries.
(1.1) celownik liczby pojedynczej zaimka σύ; forma enklityczna, używana m.in. u Homera i Herodota
(1.1) ἔρχεο· πάρ τοι ὁδός, νῆες δέ τοι ἄγχι θαλάσσης.Homer, Ἰλιάς 9.43, Scaife Viewer. → Idź; droga jest ci otwarta, a twoje okręty są blisko morza. (1.1) οὐ γὰρ ἐάσει φάρμακον ἐσθλόν, ὅ τοι δώσω.Homer, Ὀδύσσεια 10.291, Scaife Viewer. → bo nie dopuści do tego dobry środek, który ci dam. (1.1) πὰρ δέ τοι υἷες ἐμοί, οἵ τοι πομπῆες ἔσονται.Homer, Ὀδύσσεια 3.325, Scaife Viewer. → przy tobie zaś są moi synowie, którzy będą ci przewodnikami. (2.1) τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων ἡ γλῶσσ᾽ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.Ajschylos, Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας 438–439, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → Doprawdy, język staje się dla ludzi prawdziwym oskarżycielem ich próżnych zamysłów. (2.1) Πρωταγόραν γὰρ τοι δεόμενοι ἰδεῖν ἤλθομεν· εἰσάγγειλον οὖν.Platon, Πρωταγόρας 314e, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → bo, wiesz, przyszliśmy, chcąc zobaczyć Protagorasa; zawiadom więc. (2.1) οὗ τοι ἕνεκα ἠρόμην, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὅτι μοι ἔδοξας οὐ σφόδρα ἀγαπᾶν τὰ χρήματα.Platon, Πολιτεία 330c, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → właśnie dlatego przecież zapytałem, powiedziałem, że wydało mi się, iż nie bardzo kochasz pieniądze.
(2.1) partykuła postpozytywna; często występuje po innych partykułach, m.in. ἀλλά, γάρ, γε, δή, ἐπεί, μή i οὐ
(2.1) pierwotnie celownik zaimka σύ, użyty jako tzw. celownik uczuciowy; z tej funkcji rozwinęło się użycie partykułowe
należy odróżnić (1.1), czyli enklityczną formę celownika zaimka σύ, od (2.1), czyli homonimicznej partykuły; Smyth omawia te formy jako odrębne funkcjonalnie