αἰώνιος ()
aiṓnios
przymiotnik (1.1) długotrwały, trwały, nieustający, wiecznotrwały, wiecznyHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „αἰώνιος”, Classical Language Dictionary, Berlin-Brandenburg Academy of Sciences and HumanitiesEwa Osek, „Αἰώνιος w literaturze helleńskiej: od Platona do Pseudo-Timajosa”, Verbum Vitae 36, 2019, s. 373–407 (1.2) o urzędzie lub tytule: dożywotni, stały
(1.1-2) przymiotnik dwukońcówkowy: i αἰώνιος, αἰώνιον; odmiana według II deklinacji; istnieje także wariant trójkońcówkowy z αἰωνία, odmienianym według I deklinacji
(1.1) ἡγησάμενοι κάλλιστον ἀρετῆς μισθὸν μέθην αἰώνιον. → uznawszy wieczne upojenie za najpiękniejszą nagrodę cnoty.Platon, Państwo 363d, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, Μνημοσύνη (1.1) καὶ διακοσμῶν ἅμα οὐρανὸν ποιεῖ μένοντος αἰῶνος ἐν ἑνὶ κατ᾿ ἀριθμὸν ἰοῦσαν αἰώνιον εἰκόνα, τοῦτον ὃν δὴ χρόνον ὠνομάκαμεν. → i porządkując zarazem niebo, tworzy poruszający się według liczby nieustający obraz wieczności pozostającej w jedności, ten, który nazwaliśmy czasem.Platon, Timajos 37d, tekst grecki (1.1) ἀνώλεθρον δὲ ὂν γενόμενον, ἀλλ᾿ οὐ αἰώνιον, ψυχὴν καὶ σῶμα. → dusza i ciało, chociaż powstały jako niezniszczalne, nie są jednak wieczne.Platon, Prawa 904a–b, tekst grecki według wydania Johna Burneta (1.2) Ἑρμόδωρος αἰώνιος γυμνασίαρχος Ἑρμοῦ πόλεως. → Hermodoros, dożywotni gymnazjarcha Hermopolis.P.Lips. I 101, Hermopolis, ok. 300–325 n.e., Papyri.info – Duke Databank of Documentary Papyri, Egyptian Inscriptions Database
αἰών, αἰωνίζω, αἰωνιότης, αἰωνίως
od αἰών
zakres znaczeniowy αἰώνιος zależy od kontekstu; w literaturze klasycznej i hellenistycznej wyraz może określać nie tylko wieczność w sensie filozoficznym, lecz także długotrwałość, nieustanność, trwałość lub dożywotność najwcześniejsze znane poświadczenie literackie pochodzi z Państwa Platona 363d: μέθη αἰώνιος → wieczne upojenie