ujutny ()
przymiotnik (1.1) , lub przytulny; dający poczucie wygody, zacisza i komfortu (1.2) (często ) swojski, pozornie spokojny; dający poczucie bezpieczeństwa i stabilności, często jednak w sposób uproszczony lub pozorny
(1)
(1.1) Planowałyśmy też wynajęcie ujutnego stateczku wraz z wyposażeniem w postaci przystojnego francuskiego studenta historii sztuki, takiego w fularze, potrząsającego grzywką, aby podczas spływu rzekami Burgundii wprowadzał nas w arkana historii Francji [za pośrednictwem KWJP].. (1.1) Znajdowały się przy nim liczne – jak określał Jacek – ujutne wnęki, w sam raz nadające się na noclegownię bez niebezpieczeństwa odmrożenia sobie uszu. (1.1) – Nigdy nie uważałem, że Poznań jest miastem prowincjonalnym, jest miastem bezpiecznym. W Galicji mówi się, że jest to miasto „ujutne”, pozwala na bezpieczeństwo międzyludzkie. (1.2) To, że pandemia wpędziła nas w samotność, nie oznacza, że rozpaczliwie trzeba ją leczyć ucieczką w strefę ujutnego, bagiennego komfortu – do ludzi tak samo myślących i tak samo czujących, którzy niczym lustereczka powiedzą przecie to, co chcemy usłyszeć. (1.2) […] nie wystarczy odwrócić się plecami od globalizacji, ukryć się w ujutnej niszy „narodowych państw” i rozwalających „narodowe państwa” równie narodowych „ruchów oburzonych”, żeby wszystko co wyparowało odzyskało stałość, a wszystko co sprofanowane odzyskało świętość. (1.2) Niemiecki kategoryczny imperatyw ma z pogardą odnosić się do ograniczonej, „ujutnej” polskiej formuły egzystencji. (1.2) […] zaczyna się nowa era w jego polityczno-medialnym życiorysie. Mniej „ujutna", posługując się słowem często używanym przez Jolantę Kwaśniewską […].
() → przytulny, wygodny, zaciszny
(1) wyraz jest rusycyzmem leksykalnym i nie należy polszczyzny ogólnej
(1.1)