ἕν

ἕν ()

hén

liczebnik główny, forma fleksyjna (1.1) rodzaj nijaki, mianownik i biernik liczby pojedynczej od εἷς → jeden, jednoHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „εἷς”, Scaife ATLASHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 347, 349

(1.1) mianownik: εἷς, μία, ἕν; dopełniacz: ἑνός, μιᾶς, ἑνός; celownik: ἑνί, μιᾷ, ἑνί; biernik: ἕνα, μίαν, ἕν

(1.1) οἷς μὲν γὰρ μιμοῦνται, δύο μέρη ἐστίν, ὡς δὲ μιμοῦνται, ἕνArystoteles, Poetyka 1450a, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → środki, którymi naśladują, są dwa, sposób zaś, w jaki naśladują, jeden (1.1) Ὁρῶ γάρ σε, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ἕν τι πλουτηρὸν ἔργον ἐπιστάμενον περιουσία ποιεῖνKsenofont, Oeconomicus 2.10, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → Widzę bowiem, rzekł, o Sokrates, że znasz jeden pewien dochodowy sposób zdobywania majątku (1.1) ἀλλ᾽ ἕν γέ τι ἢ καὶ τὰ πλεῖστα κατορθοῦνArystoteles, Etyka nikomachejska 1.8, 1098b, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → lecz mieć rację przynajmniej w jednej rzeczy albo nawet w większości

(1.1) przy rzeczowniku rodzaju nijakiego → jeden; samodzielnie → jedno, jedna rzecz

(1.1) zob. εἷς