ἑαυτοῦ ()
heautoû
zaimek zwrotny (1.1) siebie, sobie, się, sobą; odnosi się do podmiotu zdaniaHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „ἑαυτοῦ”, Scaife ATLASHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 1218–1232 (1.2) w użyciu dzierżawczym: swój, własny (1.3) w liczbie mnogiej, wzajemnie: siebie nawzajem, jeden drugiego, nawzajem
brak mianownika i liczby podwójnejHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 329 przypadek rodzaj męski rodzaj żeński rodzaj nijaki liczba pojedyncza dopełniacz ἑαυτοῦ ἑαυτῆς ἑαυτοῦ celownik ἑαυτῷ ἑαυτῇ ἑαυτῷ biernik ἑαυτόν ἑαυτήν ἑαυτό liczba mnoga dopełniacz ἑαυτῶν ἑαυτῶν ἑαυτῶν celownik ἑαυτοῖς ἑαυταῖς ἑαυτοῖς biernik ἑαυτούς ἑαυτάς ἑαυτά
(1.1) οὗ ἄν τις ἑαυτὸν τάξῃPlaton, Obrona Sokratesa 28d, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → gdziekolwiek ktoś ustawi sam siebie (1.1) φίλον γενόμενον ἑαυτῷPlaton, Państwo 443d, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → stawszy się przyjacielem samego siebie (1.1) μὴ ἀνήκεστα κακὰ γένοιτο τῇ πόλει καὶ ἑαυτῷ καὶ τοῖς στρατιώταιςKsenofont, Anabaza 7.1.18, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → aby nie przydarzyły się nieodwracalne nieszczęścia miastu, jemu samemu i żołnierzom (1.2) Τισσαφέρνης ἔχων τὴν ἑαυτοῦ δύναμινKsenofont, Anabaza 2.4.8, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → Tissafernes mając swoje wojsko (1.2) καλέσας τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκαLizjasz, Przeciw Diogejtonowi 32.5, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → wezwawszy swoją żonę (1.2) τὸν ἑαυτοῦ στρατὸν πεζὸν ἀναλαβὼνTukidydes, Wojna peloponeska 8.23.5, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → zabrawszy swoje piesze wojsko (1.3) θαρσήσαντες καὶ παρακελευόμενοι ἐν ἑαυτοῖςTukidydes, Wojna peloponeska 4.25.9, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → nabrawszy odwagi i zachęcając się nawzajem (1.3) φίλοι δὲ γε οὐκ ἄν εἶεν μὴ περὶ πολλοῦ ποιούμενοι ἑαυτούςPlaton, Lizys 215c, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας → nie byliby przyjaciółmi, gdyby nie cenili siebie nawzajem wysoko (1.3) φθονοῦσιν ἑαυτοῖς μᾶλλον ἢ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποιςKsenofont, Wspomnienia o Sokratesie 3.5.16, Scaife Viewer → zazdroszczą sobie nawzajem bardziej niż innym ludziom
(1.1) odnosi się do podmiotu zdania; występuje w dopełniaczu, celowniku lub bierniku (1.2) ἑαυτοῦ, ἑαυτῆς lub ἑαυτῶν przy rzeczowniku → swój, własny (1.3) formy liczby mnogiej → siebie nawzajem, nawzajem
ἐμαυτοῦ, σεαυτοῦ, αὐτός, ἀλλήλων
(1.1) καθ᾽ ἑαυτόν → samodzielnie, samemu, osobno (1.1) ἀφ᾽ ἑαυτοῦ → sam z siebie, z własnej inicjatywy (1.1) παρ᾽ ἑαυτῷ → u siebie, w swoim domu (1.1) ἐν ἑαυτῷ γίγνεσθαι → odzyskiwać przytomność, dochodzić do siebie
z połączenia ἕο + αὐτός
ἑαυτοῦ i jego formy mogą niekiedy odnosić się także do podmiotu pierwszej lub drugiej osoby zamiast właściwych zaimków zwrotnych tych osób pierwsza osoba liczby pojedynczej: τούς γ᾽ αὐτὸς αὑτοῦ πολεμίους → „[moich] własnych wrogów”; αὑτοῦ odnosi się tutaj do mówiącego Menelaosa, zamiast ἐμαυτοῦSofokles, Ajas 1132, Κέντρο Ελληνικής ΓλώσσαςRichard C. Jebb, komentarz do Sofoklesa, Ajas 1132, Scaife Viewer pierwsza osoba liczby mnogiej: δεῖ ἡμᾶς ἀνερέσθαι ἑαυτούς → „musimy zapytać samych siebie”; ἑαυτούς odnosi się do ἡμᾶςPlaton, Fedon 78b, Scaife Viewer druga osoba liczby pojedynczej: παράγγελλε τοῖς ἑαυτοῦ → „wydaj rozkazy swoim [ludziom]”; ἑαυτοῦ odnosi się do adresata rozkazu, czyli „twoim własnym”, zamiast σεαυτοῦKsenofont, Wychowanie Cyrusa 6.3.27, Perseus Digital Library attycka forma ściągnięta: αὑτοῦ; jońska: ἑωυτοῦ