κλύω ()
klýō
czasownik (1.1) słyszeć, usłyszeć, słuchać, wysłuchaćHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „κλύω”, Scaife ATLAS (1.2) słyszeć o kimś lub czymś, dowiadywać się; wiedzieć, znać z zasłyszenia
(1.1-2) I koniugacja; czasownik nieregularny: formy czasu teraźniejszego należą do regularnego typu na -ω, jednak u Homera forma ἔκλυον jest starym aorystem II, a nie zwykłym imperfectum; aorystowy tryb rozkazujący ma formy κλῦθι, κλῦτε, a w języku epickim także reduplikowane κέκλυθι, κέκλυτε; rzadkie perfectum κέκλυκαHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, zestawienie form czasowników na κ-, hasło „κλύω”, Alpheios ProjectD. B. Monro, A Grammar of the Homeric Dialect, § 31, „Thematic Aorist”, Dickinson College Commentaries
(1.1) κλῦθί μευ → wysłuchaj mnieHomer, Ἰλιάς 1.37, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) τοῦ δ᾽ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων → Feb Apollo zaś wysłuchał goHomer, Ἰλιάς 1.43, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) αἱ δ᾽ ἄρα τῆς μάλα μὲν κλύον ἠδ᾽ ἐπίθοντο → one zaś uważnie słuchały jej i były posłuszneHomer, Ὀδύσσεια 6.247, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) ὃν κλύεις ἴσως τῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων → o którym być może słyszałeś, że jest panem broni HeraklesaSofokles, Φιλοκτήτης 261–262, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) καὶ ποῦ κλύεις νιν, τέκνον, ἱδρῦσθαι χθονός → a gdzie słyszałeś, synu, że on przebywa na ziemiSofokles, Τραχίνιαι 68, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) ἀλλ᾽ ἐξαφεῖται τοῦδέ γ᾽, ὡς ἐγὼ κλύω → ale od tego został uwolniony, jak słyszęSofokles, Τραχίνιαι 72, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
(1.1) κλύω + osoby + rzeczy → słyszeć coś od kogoś (1.1) κλύω + osoby → słuchać kogoś, słyszeć kogoś (1.1) κλύω + rzeczy → słyszeć coś (1.1) κλύω + rzeczy → słuchać czegoś (1.2) κλύω + osoby lub rzeczy → słyszeć o kimś lub czymś (1.2) κλύω + + bezokolicznik → słyszeć, że…
(1.1-2) ἀκούω
κλυτός
wyraz przede wszystkim poetycki; w komedii występuje m.in. przy naśladowaniu stylu tragicznego u Homera forma ἔκλυον może wyglądać dla czytelnika jak regularne imperfectum od κλύω, lecz funkcjonuje jako stary aoryst II „usłyszał / usłyszałem”; szczególnie charakterystyczne są formy rozkazujące κλῦθι „słuchaj / wysłuchaj” oraz κλῦτε „słuchajcie / wysłuchajcie”