χθών ()
khthṓn
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ziemia, grunt, powierzchnia ziemi; także światHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „χθών”, Scaife ATLAS (1.2) kraj, kraina, ziemia, terytorium
(1.1-2) III deklinacja, temat spółgłoskowy χθον- (na -ν)Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, punkty 241–252 i 255: przypadek liczba pojedyncza liczba podwójna liczba mnoga χθών χθόνε χθόνες χθονός χθονοῖν χθονῶν χθονί χθονοῖν χθοσί(ν) χθόνα χθόνε χθόνας χθών χθόνε χθόνες
(1.1) ἐξ ἵππων ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν → zsiadłszy z koni na ziemię żywiącą wieluHomer, Iliada 3,265, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) ἐπὶ χθονὶ κεῖτο τανυσθείς → leżał rozciągnięty na ziemiHomer, Iliada 20,483, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν → jedną zaś ręką chwyciła ziemię żywiącą wszystkichHomer, Iliada 14,272, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) Ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸς Λήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐδ᾽ οἰκουμένη → oto brzeg otoczonej morzem ziemi Lemnos, nieuczęszczany przez śmiertelników ani zamieszkanySofokles, Filoktet 1–2, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) ᾧ κατάσκιον πᾶσαν γενέσθαι τὴν Μυκηναίων χθόνα → przez który cała ziemia Mykeńczyków stała się zacienionaSofokles, Elektra 422–423, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) κἀγὼ ᾽πακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν ἄστροις τὸ λοιπὸν ἐκμετρούμενος χθόνα ἔφευγον → a ja, usłyszawszy to, odtąd uciekałem od ziemi korynckiej, wyznaczając drogę według gwiazdSofokles, Król Edyp 794–796, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
(1.1) ἐπί + : ἐπὶ χθόνα → na ziemię (1.1) ἐπί + : ἐπὶ χθονί → na ziemi (1.1) ἀπό + : ἀπὸ χθονός → z ziemi (1.1) ὑπό + : ὑπὸ χθονός → pod ziemią
(1.1) χθόνα δύμεναι → zejść pod ziemię, umrzeć
(1.1-2) wyraz przede wszystkim poetycki; w prozie bardzo rzadki