πέρ ()
pér
partykuła (1.1) partykuła wzmacniająca wyraz, do którego się odnosi: bardzo, właśnie, nawet, doprawdy, przecież; często bez osobnego odpowiednika w tłumaczeniuHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „περ”, Scaife ATLASRichard John Cunliffe, A Lexicon of the Homeric Dialect, hasło „περ”, Scaife ATLAS (1.2) w użyciu przyzwalającym: choć, chociaż, mimo że (1.3) z wartością ograniczająco-wyróżniającą: przynajmniej, w każdym razie
(1.1) ἀρίγνωτοι δὲ θεοὶ περ → bogowie są przecież łatwo rozpoznawalniHomer, Ἰλιάς 13.72, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) οὐδʼ ὑμῖν ποταμός περ ἐΰρροος ἀργυροδίνης ἀρκέσει → nawet dobrze płynąca rzeka o srebrnych wirach nie wystarczy wamHomer, Ἰλιάς 21.130, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι → jak wtedy, gdy właśnie pierwszy raz połączyliśmy się w miłościHomer, Ἰλιάς 14.295, Scaife Viewer (1.2) μῆτερ, ἐπεί μʼ ἔτεκές γε μινυνθάδιόν περ ἐόντα → matko, skoro urodziłaś mnie, chociaż jestem krótkowiecznyHomer, Ἰλιάς 1.352, Scaife Viewer (1.2) Θερσῖτʼ ἀκριτόμυθε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής → Tersytesie, bezładny gaduło, chociaż jesteś donośnym mówcąHomer, Ἰλιάς 2.246, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.2) Τρώων, οὐδʼ ἄρα μιν μίμνον πολέες περ ἐόντες → Trojanie nie stawiali mu oporu, chociaż byli liczniHomer, Ἰλιάς 5.94, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.3) τιμήν πέρ μοι ὄφελλεν Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξαι Ζεὺς ὑψιβρεμέτης → Zeus Olimpijski, gromowładny, powinien był przynajmniej dać mi cześćHomer, Ἰλιάς 1.353–354, Homer Multitext Project, Venetus A, fol. 19r (1.3) οἴκαδε περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα → przynajmniej wróćmy do domu z okrętamiHomer, Ἰλιάς 2.236, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.3) ἀλλά, Ζεῦ, τόδε πέρ μοι ἐπικρήηνον ἐέλδωρ → ale, Zeusie, przynajmniej to pragnienie mi spełnijHomer, Ἰλιάς 8.242, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
(1.2) ἀγαθός περ ἐών → chociaż jest dzielny (1.2) καί αὐτῇ περ νοεούσῃ → chociaż ona sama rozumie (1.1-3) εἴ περ → jeżeli rzeczywiście, jeśli nawetHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 2965, Alpheios Project (1.1) ὅσπερ → ten właśnie, kto; ὥσπερ → tak właśnie, jak; εἴπερ → jeżeli rzeczywiście
καίπερ, εἴπερ, ὅσπερ, ὥσπερ
partykuła enklityczna i postpozytywna; odnosi się przede wszystkim do wyrazu bezpośrednio ją poprzedzającegoDavid Binning Monro, A Grammar of the Homeric Dialect, § 353 „περ”, Dickinson College Commentaries w grece attyckiej περ występuje przede wszystkim w połączeniach z wyrazami względnymi i spójnikami, m.in. ὅσπερ, ὥσπερ, εἴπερ, καίπερ jako enklityka zwykle nie ma własnego akcentu i w tekstach występuje jako περ; w określonych warunkach akcentowych może zachowywać akcent jako πέρHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 181–187, Alpheios Project