φρυάσσω ()
phryássō
czasownik (1.1) o zwierzętach, zwłaszcza koniach: rżeć, parskać, brykać, prężyć sięHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „φρυάσσομαι”, Gadsden Classics (1.2) przenośnie, o ludziach: pysznić się, wynosić się, być butnym, zachowywać się zuchwale; o zbiorowościach: burzyć się, buntować się, wzniecać tumult
(1.1-2) czasownik I koniugacji; odmiana według I koniugacji. W grece klasycznej przeważa użycie medialne φρυάσσομαι; postać attycka: φρυάττομαι. Strona czynna φρυάσσω jest poświadczona m.in. w Septuagincie, por. aoryst ἐφρύαξαν w Ps 2,1.
(1.1) τᾶν ἵππων ἄρτι φρυασσομενᾶν τᾶν ἱερᾶν ἐσάκουσα → właśnie usłyszałam, jak święte konie rżąKallimach, Εἰς λουτρὰ τῆς Παλλάδος 2–3, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, „Μνημοσύνη” (1.1) ὥσπερ ἵπποις, γαυριῶσι καὶ φρυαττομένοις πρὸς τοὺς ἀγῶνας → jak konie dumnie prężące się i parskające do zawodówPlutarch, Λυκοῦργος 22,1, Βικιθήκη (1.1) ἑσπερινῶν πώλων ἄρτι φρυασσομένων → gdy wieczorne młode konie właśnie rżałyAsklepiades z Samos lub Posejdippos, Anthologia Graeca 5.202.4, Anthologia Graeca Project (1.2) ἀλλά, Πολυξενίδη, τάδ᾽ ὁρῶν, μή γαῦρα φρυάσσου → ale, Poliksenidesie, widząc to, nie pysznij się wyniośleMeleager, Anthologia Graeca 12.33.3, Anthologia Graeca Project (1.2) μή μάτην μετεωρίζου φρυαττόμενος ἀδήλοις ἐλπίσιν → nie wynoś się próżno, pyszniąc się niepewnymi nadziejamiSeptuaginta, Machabaeorum II 7,34, Deutsche Bibelgesellschaft (1.2) ΙΝΑΤΙ ἐφρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά → dlaczego narody burzyły się, i ludy rozmyślały nad marnościamiSeptuaginta, Ψαλμοί 2,1, Greek Orthodox Archdiocese of America
(1.1) φρυάσσομαι πρός + → parskać / rżeć z niecierpliwości przed czymś, rwać się do czegoś (1.2) φρυάσσομαι ἐπί + → pysznić się czymś, być dumnym z czegoś (1.2) φρυάσσομαι + → pysznić się czymś
LSJ jako podstawową formę hasłową podaje φρυάσσομαι, z attycką postacią φρυάττομαι. Czynne φρυάσσω poświadcza m.in. w Septuagincie, Ps 2,1, skąd ten sam aoryst ἐφρύαξαν został zacytowany w Dz 4,25.